lorenz kraków ad 9

Ten gen, który staje się trwałym i stabilnym składnikiem genomu TIL, ma szereg zalet jako znacznik komórkowy, znakujący komórki i całe ich potomstwo tak długo, jak długo przeżywają. Nie może być ponownie użyty przez inne komórki i można go wprowadzić za pomocą zmodyfikowanego retrowirusa za pomocą prostej procedury, która nie wystawia komórki na działanie toksycznych chemikaliów lub auto -radiacji, które mogłyby zmienić właściwości przeciwnowotworowe TIL. Wprowadzone geny można łatwo wykryć za pomocą technik reakcji łańcuchowej polimerazy, zdolnych do identyfikacji zmodyfikowanej komórki spośród 100 000 niemodyfikowanych komórek. Właściwość oporności na neomycynę można również stosować do selekcji zmodyfikowanych komórek do badań funkcjonalnych poprzez ekspozycję in vitro na lek G418, który zabija komórki nietransdukowane, ale nie transfekowane genem. Ponieważ badanie to jest pierwszym zatwierdzonym protokołem klinicznym do wprowadzania obcych genów do ludzi, kompleksowe dane przedstawiono Komitetowi Doradczemu ds. Rekombinacji DNA w National Institutes of Health, wykazując, że gen NeoR można zintegrować ze stabilnością w genomie TIL, że wysokie poziomy fosfotransferazy neomycyny wytworzono, że transdukowane komórki można było wybrać w G418 i że wzory wzrostu, fenotyp powierzchni komórki i funkcje cytolityczne TIL nie były konsekwentnie zmieniane przez transdukcję genu. Przedstawiliśmy również dowody na to, że stransdukowane limfocyty można wykryć po adopcyjnym przeniesieniu do zwierząt laboratoryjnych i że podawanie takich komórek stanowi minimalne ryzyko dla pacjenta i nie stanowi zagrożenia dla personelu medycznego lub społeczeństwa8, 16 (i danych niepublikowanych). Wykorzystując wektor N2, wykazaliśmy, że wzorce przegrupowania genu receptora komórek T w łańcuchach beta i genie łańcucha gamma oraz poziomy informacyjnego RNA kodującego łańcuchy beta i gamma, a także w przypadku cytokin, takich jak martwica guza czynnik alfa i beta lub receptor p40 interleukiny 2 nie różniły się w komórkach transdukowanych genem w porównaniu z komórkami nietransdukowanymi.
W tym badaniu klinicznym rozważono potencjalne zagrożenia związane z zastosowaniem retrowirusa do przeniesienia genu markerowego do TIL. Użyty retrowirus pochodzi z wirusa białaczki mysiej Moloney, który może powodować chłoniaki z limfocytów T u myszy; został jednak zmodyfikowany, aby nie zawierał już żadnych nienaruszonych genów wirusowych, a zatem nie mógł produkować białek wirionowych potrzebnych do spakowania jego RNA do nienaruszonego zakaźnego wirusa. 17 18 19 Aby wytworzyć wektor retrowirusowy, linia komórkowa pakująca była stosowany, zawierający drugi defektywny retrowirus, który eksprymował wirusowe białka strukturalne. Ta linia komórek pakujących nie wytwarza retrowirusa zdolnego do replikacji, z powodu wielu modyfikacji drugiego retrowirusa, które uniemożliwiają jego replikację, w tym usuwania sygnałów wymaganych do enkapsydacji RNA, odwrotnej transkrypcji i integracji.19 Tak więc komórki pacjentów były nigdy nie był narażony na działanie retrowirusa zdolnego do replikacji.
Aby dodatkowo zapewnić brak replikacyjnych wirusów, testy S + L amplifikacji 3T3 zdolne do wykrywania pojedynczej cząstki wirusowej zdolnej do replikacji na mililitr wykonano na wszystkich TIL przed infuzją, a wszystkie testy były negatywne.
[więcej w: zapalenie przewodu słuchowego, zapalenie siatkówki, odczyn wassermanna ]