Wirusowe DNA ospy wietrznej w ospę wietrzną w ludzkich zębodołach trójdzielnych i klatki piersiowej czesc 4

Początkowo DNA ekstrahowano ze zwojów trójdzielnych i klatki piersiowej, które uzyskano od 2 osób dorosłych (nie w grupie badanej 23 pacjentów), połączono i analizowano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy pod kątem początku replikacji wirusa ospy wietrznej-półpaśca. Amplifikacja fragmentu DNA o wielkości 325 pz zlokalizowanego wzdłuż miejsca inicjacji replikacji wirusa ospy wietrznej-półpaśca wykazała obecność wirusowego DNA w zakażonych komórkach hodowli tkankowej i zwojach latentnie zakażonych wirusem; nie wykryto sekwencji początku replikacji wirusa ospy wietrznej-półpaśca na badanie reakcji łańcuchowej polimerazy DNA ze zwojów trójdzielnych lub piersiowych noworodka, badanie DNA z ludzkiego mózgu lub tkanki wątroby, komórek jednojądrzastych, komórek BSC-1 zakażonych wirus opryszczki zwykłej, niezakażone komórki BSC-1 lub testy bez DNA (ryc. 2). Figura 3. Figura 3. Współ-amplifikacja sekwencji specyficznych dla ludzkiego beta-globiny i wirusa ospy wietrznej z ekstraktów DNA z tkanki ludzkiej. Zastosowano jeden nanogram DNA z niezakażonych komórek BSC-1 i komórek BSC-1 zakażonych wirusem ospy wietrznej i półpaśca oraz .g DNA z tkanek ludzkich przedstawionych na Fig. 2. Startery reprezentujące sekwencje inicjacji replikacji ludzkich wirusów beta-globiny i wirusa ospy wietrznej-półpaśca zmieszano ze specyficznym DNA komórki lub tkanki.
Przeprowadzono ko-amplifikację genu komórkowego (beta-globina) 14 i sekwencji wirusa replikacji ospy wietrznej-półpaśca, aby pokazać, że każda próbka DNA zawierała amplifikowany gen i że amplifikacja sekwencji wirusa z ludzkich zwojów była specyficzna. . Analiza podwójnych próbek przy użyciu wewnętrznych sond oligonukleotydowych specyficznych dla ludzkiej beta-globiny i pochodzenia wirusa półpaśca-wirusa replikacji ujawniła sekwencje wirusowe (325 bp) tylko w zwojach dwóch dorosłych, podczas gdy sekwencje beta-globiny (110 pz) zostały wykryte w próbkach DNA ze wszystkich ludzkich tkanek (ryc. 3). Ponadto, ludzkie startery beta-globiny nie dawały produktów amplifikacji z komórek niezainfekowanych lub zainfekowanych wirusem małpy (BSC-1), co wskazuje na brak homologii pomiędzy genami ludzkiej i małpiej beta-globiny w odniesieniu do zagnieżdżonych człon.
Figura 4. Figura 4. Wykrywanie wirusowego DNA wirusa ospy wietrznej i półmroku w ludzkim zlepku za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z primerami reprezentującymi różne regiony genomu wirusa ospy wietrznej. Całkowite DNA wyizolowano z obu zwojów trójdzielnych i zwojów piersiowych z Podmiotu 1. Reakcje amplifikacji wykorzystywały startery specyficzne dla miejsca inicjacji replikacji wirusa ospy wietrznej (ORI) i genu 29. DNA z niezakażonych komórek BSC-1, BSC zakażonych wirusem ospy wietrznej-półpaśca -1 komórek, a ludzką tkankę mózgową traktowano jak opisano na Figurze 2. Analiza produktów amplifikacji z wewnętrznymi sondami oligonukleotydowymi specyficznymi dla miejsca inicjacji replikacji wirusa ospy wietrznej-półpaśca i genem 29 przeprowadzono jak opisano w Methods.
Wykazano, że DNA z zebranych zwojów dwójki dorosłych zawiera miejsce inicjacji replikacji wirusa ospy wietrznej i półpaśca za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy, DNA z każdego z dwóch zwojów nerwu trójdzielnego i połączonego DNA z dwóch zwojów piersiowych innej osoby (Temat [tabela 1]) analizowano pod kątem obecności genu wirusa ospy wietrznej-półpaśca 29 oprócz miejsca inicjacji replikacji wirusa ospy wietrznej-półpaśca.
[podobne: metaplazja jelitowa, przeszczep przeciwko gospodarzowi, odczyn wassermanna ]